چند روز پيش سفري به کوتاه به اصفهان داشتم. سفر خوبي بود. ديدن دوستان قديمي خوب است!

چيز هاي بسياري آموختم. البته نه از دوستان!

در راه 6 ساعته تهران به اصفهان و برعکس آن دو بار شعر مسافر سهراب را خواندم! اگرچه به ياد مياورم که از روزگاران دور (ايام راهنمايي) آنرا بارها خوانده ام و همواره لذت برده ام، اما اين بار متفاوت بود. اگرچه ظاهرا با اتوبوس مسافرت ميکردم اما راه را پرواز کردم!

اين بار شعر سهراب را از ديدگان باز دکتر سيروس شميسا ديدم. تفاوت چه بود؟

من در اين سفر آموختم که «ترنم موزون حزن تا به ابد شنيده خواهد شد»

توجيهي شاعرانه براي « دچار بودن ماهي کوچک به آبي درياي بيکران» يافتم.

و تفسير غم را چه زيبا ديدم: «اشاره ي محوي به رد وحدت اشيا»، چه غم شيرين تلخي!

در ونيز آموختم که :« تکان اتوبوس ذهن مرا تکان ميدهد!»، با اينکه ميدانستم که چقدر دچار غبار روزمرگي و اينرسي عادات هستم آنرا شفاف تر از هميشه ديدم: «واژه بايد خود باد، خود باران باشد»

و در کرانه هامون شنيدم :

- بدي تمام زمين را فرا گرفت

- هزار سال گذشت

- صداي آب تني کردني به گوش نيامد.

و عکس پيکر دوشيزه اي در آب نيفتاد.(اشاره به عدم ظهور پيامبر زرتشتي که منجي عالم خواهد بود.)

همراه سهراب خواندم:

«در اين کشاکش رنگين، کسي چه ميداند

که سنگ عزلت من در کدام نقطه فصل است»

سفر مرا به اين آرزو برد : اي کاش میشد مرغ هاي باغ نشاط در کشمير غبار تجربه را از نگاه من هم بشويند.

و چه اندازه گرم زمزمه سهراب را در کنار درياچه تال حس کردم:

«عبور بايد کرد

و هم نورد افق هاي دور بايد شد

و گاه در رگ يک حرف خيمه بايد زد

عبور بايد کرد

و گاه از سر يک شاخه توت بايد خورد

عبور بايد کرد».

- بهمن 1387

دروغ، تزوير، خيانت، زشتي‌، ريا، بدي، جنايت، پستي‌، کثافت را مي‌توان همه جا ديد. زمین آلوده است. به هر طرف نگاه کني،‌ تعفن را مي‌بيني‌. بوي ‏کثافت فضا را مسموم کرده است، وحشي‌‌گري را در اوجش مي‌توان ديد. سياهي‌، سياهي‌ است که مي‌تازد. در هر کوچه در هر زاويه مي‌نگري، کفتاري را مي‌بيني‌ افتاده بر ‏لاشه‌اي. مي‌درد. و لاشخورها چنگ و دندان‌هاي خون‌آلود وحشي‌ها را مي‌نگرند؛ اميد ماندن بقاياي جنازه ها را دارند. سنگینیِ این جوّ مسموم خفه‌ات مي‌کند. اجازه تنفس نمي‌دهد‏.‏ ظاهر آشفته مردم را از ديد ناظر سوم مي‌بيني‌. که چقدر نزديک به سطح زمين و پست حرکت (زندگی) مي‌کنند. هنگامي‌ که در ظاهر مريضشان دقیق می‌شوی،‌ دردی‌ سياه وجود مغمومت را در بر ‏مي‌گيرد.

غرق در اين پندارها هستی. قدم‌زنان در یک پیاده‌رو در آلوده‌ترین شهر دنیا(تهران). با صدای کودکي دست‌فروش که ظاهر چندان مناسبی ندارد به خودت می‌آیی. کودک می‌گوید:” آقا این کيف پول ده- بيست متر پيش از جيبتون افتاد”. ‏کيف را از او مي‌گيري و تشکر مي‌کني‌. مي‌گويد:”داخلشو چک کن چيزي کم نباشه”. دودلي‌. اما براي اطمينان چک مي‌کني‌. همه چيز سر جاي خودش است‏. تشکر مي‌کني‌ و به راهت ادامه مي‌دهي.

بی‌اختیار لبخندی، از اعماق ناخودآگاه‌ات، بر چهره‌ات نقش مي‌بندد‌. با خدايت زمزمه مي‌کنی:” بار دگر غافلگيرم کردي!”

‏اي کاش عظمت همیشه در نگاهمان باشد.

به قضاوت فرشتگان و روحانیون، ما باروخ اسپینوزا، را تکفیر میکنیم، از اجتماع یهودی خارج میکنیم و او را لعنت و نفرین میکنیم. تمامی لعنت های نوشته شده در قانون (منظور تلمود و تورات است) بر او باد، در روز بر او لعنت باد، در شب بر او لعنت باد. وقتی خواب است بر او لعنت باد، وقتی بیدار است بر او لعنت باد، وقتی بیرون میرود بر او لعنت باد و وقتی باز میگردد بر او لعنت باد. خداوند او را نبخشد و خشم و غضب خدا علیه او مستدام باد، خداوند نام او را در زیر این خورشید محو کند و او را از تمامی قبایل اسرائیل خارج کند. ما شما را نیز هشدار میدهیم، که هیچ کس حق ندارد با او سخن بگوید، چه بطور گفتاری و چه بطور نوشتاری. هیچکس حق ندارد به او لطفی بکند، کسی حق ندارد با او زیر یک سقف بماند، و در دو متری او قرار بگیرد، و هیچ کس حق ندارد هیچ نوشته ای از او را بخواند.

قرن هفدهم

معلم ها…
به ظن من معلم ها پیامبرانی هستند که روح هستی را در بطن ما جاری کرده (و می‌کنند) و به ما حیات میبخشند.
به معلمم: ظاهرا میگویند مرده ای. اما من، با لبخند، میگویم که زنده‌ای. به جرات میگویم که من روح تو را در لبخندِ آینده فرزندانم خواهم دید (و به همین نحو دگر شاگردهایت- اگرچه شاید خودمان متوجه نشویم-). چرا که تو، در کمال سخاوت، بخشی از روحت را به ما بخشیدی.
موفقیتت را تبریک میگویم و از تو صمیمانه تشکر میکنم.

افسوس. آنگاه است که میفهمی در بند خاک اسیری. ناامید نمیشوی. برای رهایی از سامسارا هزاران دانه میشوی. هزاران روایت میشوی… 

تفسیر: فکر نمیکنم اگر کسی جملات خودش را تفسیر کند چندان جالب باشد. اما گاهی لازم است بخشهایی را برای خواننده ای که پیش زمینه ای ندارد روشن کنیم. به هر حال، منظور از مدفون بودن را شاید حکایت شیخ صنعان عطار به بهترین نحو ممکن بیان کرده باشد. داستان داستانِ گذشتن از من برای رسیدن به اوست. چنانچه بایزید بسطامی به مردی که در جستجوی حق بود گفت اموالت را ببخش و به کودکان شهر پول بده که تو را در بازار شهر با گِل بزنند. به این ترتیب سلطان عارفان میخواست آن مرد را از هر آنچه که دارد جدا کند. اما وجه دیگری از داستان زمانی ظاهر میشود که به حق نزدیک تر میشویم. در آیین بودایی سامسارا به معنای سرگشته بودن در روزمرگی و تناسخ دوباره است. به این معنا که تا زمانی که روح انسان به حقیقت دست پیدا نکند آشفته است و بعد از مرگ در قالب کالبد جدیدی این شانس را دارد که به جستجوی گم شده­ ی خود بپردازد. و با ملحق شدن به نیروانا از دور حیرانی نجات میابد. اما گویی که نیروانا در عالم خاکی نمی­آید به دست. گویا نیروانا مانند یک بردار است که جهت بهتر شدن را به ما نشان میدهد. اما دانه که هیچ وقت به خورشید نمیرسد. گویا تقدیر ما نرسیدن به نیمه گمشده و غم است. به رسم سامسارا روحت در قالب هزاران دانه­ ی جدید دمیده میشود. هر کدام از دانه ها مانند تو یک روایت میشوند. یک روایت که شاید همیشه ناقص بماند.

I know that I am exaggerating when I am saying the ‘stupid connection’. Not all connections in facebook are stupid, but most of them are. It seems that Facebook environment is only for entertainment and leisure; in addition, a little news, or gossips. It is true that facebook lets you to find your old friend. But on the other hand, how is the quality of those connections or relations? Maybe I am a skeptic, but now I think the dark sides of facebook are more dominant (My opinion may alter over time).

As I said before, finding old friends is a good thing. But does not facebook weakening the relations with current friends? It makes relations kind of artificial. Instead of seeing my friend in person, I meet with them in facebook. Instead of hearing their voice, I see their statuses. Or instead of sending a happy birthday card, we write on their walls. Currently, the whole thing is ok. But I am worried about the future. I do not think that the environment of facebook is a constructive one. The problem gets worse when you become addicted to facebook. For example, as you turn on your laptop you check that facebook. Or you share some links just to feel good by counting the likes. Some might say ok then, do not use facebook at all. It is noteworthy to tell you that I am a kind of guy who turns off his cell phone sometimes more than 2 weeks (just to check that I am still independent!). For me facebook is like that cell phone thing. I will continue to use it. But I prefer to be a free decision maker rather than a victim.

It is true that facebook has become an undeniable part of our lives and societies (according to facebook statistics, facebook has more than 500 million members). We are human, we are intelligent. It is on us to control the facebook and make it more useful. For instance, by sharing  more meaningful things. Or sometimes we can simply leave it; we can read a good book instead. In short, I believe we have to ponder our usage of facebook, and revise it for a better good.

At first, I wanted to write about Esoteric Nazism. And why bad things, like this one, happen. To tell you the truth, I have written something about it. But I prefer not to publish my ideas now (maybe in near future).

By the way,I am feeling so sorry for him. How it is possible for someone who has visited the queen of Sheba to be a Nazi?

It was shocking…

آهنگ Chi Mai شروع میشه…