امروز باخبر شدم که معلم کلاس چهارم دبستانم فوت کرده است. بهترین معلمم نبود اما یکی از بهترین ها و زحمتکش‌ترین ها بود. خودش را غرق کرده بود در تربیت دانش‌آموزان.

معلم ها…
به ظن من معلم ها پیامبرانی هستند که روح هستی را در بطن ما جاری کرده (و می‌کنند) و به ما حیات میبخشند.
به معلمم: ظاهرا میگویند مرده ای. اما من، با لبخند، میگویم که زنده‌ای. به جرات میگویم که من روح تو را در لبخندِ آینده فرزندانم خواهم دید (و به همین نحو دگر شاگردهایت- اگرچه شاید خودمان متوجه نشویم-). چرا که تو، در کمال سخاوت، بخشی از روحت را به ما بخشیدی.
موفقیتت را تبریک میگویم و از تو صمیمانه تشکر میکنم.